Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Οι κάμαρες



στο πατρικό μου σπίτι
κατοικούν καρφιά
στους τοίχους στα πατώματα στις οροφές

καρφιά
στις άδειες κάμαρες
που δε με ξέχασαν ποτέ
και χρόνια τώρα με καλούν
να τις ανοίξω
 
κι αν δεν υπήρχε κάτω από το δέρμα  μου
κάτι βαθύ που κόβεται
κι αν είχα χέρια σταθερά
θα πεφτα πάνω στα καρφιά
για να τα ξεριζώσω
από τις άδειες κάμαρες
που ίσως ήταν κάποτε

Μα τώρα είναι σκυλιά
που αλυχτάνε
τα καρφιά
καθώς η νύχτα
σκιάζεται
απάνω τους σφαγμένη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου