Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Συνουσία



Νοήματα
Γυμνά
Κορμιά
Σε λέξεις θρύψαλα 
σφαγμένα
Κι από της συνουσίας τα καρφιά
Αιμόφυρτα
Σε δρόμους του θανάτου πεταμένα
Κορμιά θανατωμένα
Λέξεις
Κορμιά ανόητα
Στο τίποτα δοσμένα
Εξόν οι δυο που μάζεψα
Αιμόφυρτες
Χθες βράδυ
Απολειφάδια μιας ανίερης συνουσίας
Και στο απροστάτευτο κορμί μου
Κάτω από το βαρύ παλτό τις έκλεισα
Και σαν τον κλέφτη έτρεξα
Να μη με δουν οι ανίεροι εραστές
Που εμπόδισα το έργο τους
Κι έκτοτε κάθε που περνάω από το ανίερο μονοπάτι τραγουδάω
Ένα μονότονο ρυθμό
 «έξω απ’ τα τείχη του θανάτου θα πεθάνω
Και στη βαθιά μου μέσα ρίζα θα ταφώ
Για να φωτίσει το αιώνιο σκοτάδι»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου