Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

φωτοσκιάσεις


Χτες  βράδυ έκανα χάζι τη σκιά μου
Μονίμως πεταμένη
Επίμονα αφημένη
στη δεξιοτεχνία του ημίφωτος
Είπα να τη σηκώσω,
Ήτανε, βλέπεις, κι αυτό το επίμονο κενό στον καναπέ
που διέθετε απλόχερα  μια  θέση
στη σκιά μου
Ασήκωτη
Βαριά
Πεσμένη
Λυπημένη
μου έγνεψε
να τη σηκώσω
Τη σπλαχνίστηκα
Έτσι που ήτανε πεσμένη
νωχελικά μπλεγμένη
μέσ’ στις κλωστές του φεγγαριού
Ξάπλωσα δίπλα της
Την πήρα αγκαλιά
Και κοιμηθήκαμε μαζί  πεσμένοι
Ξύπνησα το πρωί
μακριά από τη σκιά μου
κι αναρωτήθηκα
αν ήτανε αυτή που έφυγε
ή εγώ

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο το ποίημα για τον καναπέ. Τόσο καθημερινή και τόσο ελάχιστα ειπωμένη αυτή η εικόνα. Μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή