Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

αργά το βράδυ

Χτες  πίναμε  καφέ με το φεγγάρι
άναψα τσιγάρο
κι εκεί που κάπνιζα αργά
το βράδι-βράδι
μου ξέφυγε απ’το στόμα
ευλύγιστο ένα σώμα
δυο χέρια ανήμπορα
κι ένα βαρύ κεφάλι
έκανα να το πιάσω
του έκλεισε το μάτι το φεγγάρι
κι εκείνο ανταποκρίθηκε στο νεύμα
και πάει , πάει
συντροφιά κακή είναι το φεγγάρι
μου έπεσε το τσιγάρο στο κενό
κι ακόμα πάει

2 σχόλια:

  1. Υπέροχο! Δύσκολος σύντροφος οι στιγμές, οι σκέψεις, σε παρατάνε για μια ασημιά ακτίνα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα έλεγα ότι το φεγγάρι που πάει να βρει το σώμα γιατί τα χέρια είναι ανήμπορα (δική μου ερμηνεία) είναι τέλεια έμπνευση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή